|
|
 |
Herman
& Robert
Over
Slangenarenden
in Overmere en de Kalkense Meersen
Ach,
zomer, vakantie, lekker weertje, en het gemis van een
buitenlandse reis wordt ruimschoots vergoed door een
prachtige Zeehond die Marc en Fons zojuist zagen liggen op
de onderwijl legendarische slikplaat te Wichelen...
En ik
amuseer me zoals een klein kind met de schuifelende Grauwe
Vliegenvanger in het Overmeerse Boerenkrijgparkje en een
schalkse Kuifmees aan het reeds lang door toeristen
beduvelde Donkmeer. Gelijk liefelijke feeën dansen de
Kolibrievlinders en de Koninginnenpages in mijnen hof, die
onderhand alweder een onderhoudsbeurt nodig heeft. Zodoende werd ik die vrijdag, 23 juli, verondersteld om wat
te wieden en te snoeien, weliswaar met een lichte
tegenzin. Edoch, als een deus ex machina, besluit mijn
lieftallige echtgenote net op dat tijdstip enkele
broodnodige boodschappen te verrichten, even later gevolgd
door een sms die ik niet vlug meer zal vergeten :
'het zal
wat langer duren, moet nog een paar winkels méér doen'...
Het spreekwoord "als de poes van huis is..."
indachtig, laat ik de tuinkarweitjes al vlug voor wat ze
zijn, en nog voor ik ook maar één Rosa Ingrid Bergman heb
gesnoeid, zit ik alreeds op mijn rijtuig, gezwind trappelend
richting de Molenveldkouter...
Doch
het is hoogzomer, en uitgezonderd enkele obligate Gele
Kwikken en een reeds uitgezongen Veldleeuwerik, valt er niet
veel te beleven. Ik besluit dan maar steeds verder het veld
in te trekken, langs de Broekstraat, waar twee Steenuilkes
zitten te paraderen op enkele weidepaaltjes. Boven den Donk
foerageert een eenzame Oeverzwaluw en vliegen futloos twee
Visdieven, met treurnis haast, denkend aan hun kroost,
opgepeuzeld allicht... Gepakt door zoveel chagrijn, besluit
ik allengs het gebied te verlaten, op weg naar nergens. Ik
heb geen doel, weet niet waar naartoe, en op een kruispunt
besluit ik de mogelijkheid Berlare Broek links te laten
liggen, om rechts verder te gaan richting mijn immer
geliefde Kalkense Meersen.
Langs
de heilige Vliegerkesweide hou ik even halt, en geniet van
een wijf Gekraagde Roodstaart, die met vereende krachten
haar jong te eten geeft, alsof het voortbestaan van de soort
er van af hangt. En dan, plotsklaps, het moet zowat kwartje
voor den drieën geweest zijn, ontwaar ik ginder in de
verte, boven het des Heren Meers, een roofvogel. Het
scheelde bijkans geen haar, of ik had er voor de rest geen
aandacht aan geschonken, ware het niet dat de vogel in
kwestie zowaar afwijkt van het alledaagse, het ordinaire...
Bovendien wordt het beest nu waarlijk bestookt door een Kleine
Mantelmeeuw, en het is dan, daar en bij die bewuste stonde,
dat een lichte zenuwachtigheid zich begint meester te maken
van mijn reeds verouderde kop. Het schepsel waarvan sprake,
van wie ik nu bijna zeker ben dat dit geen Buizerd kan zijn,
schuift dan zoetjesaan op richting het huis van de
schilderes en ik sta voor een eeuwig durend dilemma :
blijven staan en hem zolang mogelijk proberen te bekijken
met mijn trouwe Zeiss, of terug op mijn fiets springen en er
achteraan hollen, goed wetende dat ik hem daardoor misschien
uit mijn versleten oog zal verliezen... Ik besluit voor het
laatste te kiezen, en zoals in mijne jongen tijd en gelijk
een jong veulen rij ik daar die vrijdagnamiddag mijn snelste
tweehonderd meter uit mijn leven ! Aangekomen langs de
Schoorminneweg krijg ik al gauw de grote vogel weer in mijn
van emoties bevende beeld, en er komen meer en meer
kenmerken tevoorschijn : de grootte, uiteraard, maar nu ook
delen van het verenkleed, en die begint godverdomme nog te
bidden ook !!! Dit kan niet, dit zal toch niet... een... een
Slangenarend ?!?!? Ik hou het niet meer, mijn hart mankeert
alweder wel drie slagen tegelijk, en ik besluit Michke
Crapoen te bellen. Maar ik ben helaas en van nature een
twijfelaar, en na amper twee beltonen leg ik weer af. Ik
veman me echter even vlug, en druk nogmaals zijn nummer, als
daar de eerste tekenen van een zwakke batterij beginnen de
kop op te steken. In horten en stoten doe ik mijn verhaal
aan de meester, goed wetende dat ik kan afgaan als een
gieter, maar het kan met niet schelen, want de roofvogel hou
ik onderwijl constant in het oog en hoe meer ik hem bekijk,
hoe zekerder ik word van mijn stuk : dit is niet meer of al zeker niet minder dan een godverdomsche Slangenarend !!! Ik
besluit mijn goede vriend Erik Roels te verwittigen, dat hij
zop rap mogelijk naar 't Scherenmeers moet komen en dat hij
zijnen telescoop niet mag vergeten. Kort daarop besluit ik
de eerste sms-en naar mijn vogelkijkvrienden te versturen,
maar mijn mobieltje houdt het niet meer en met een
allerlaatste krachtinspanning wordt nog een bericht naar
Marc Van den Bril verstuurd.
Terwijlend
is de Slangenarend, die ik veel later Herman zal noemen,
afgegleden naar de Burgveldstraat, als daar eindelijk Erik
ten tonele verschijnt, en zijnen tele wordt er direct
opgesmeten, maar het is niet meer nodig, want boven onze
kalende hoofden vliegt laag en gezwind een Slangenarend,
even later zelfs aangevallen door een zichtbaar kleinere
Buizerd ! Ondertussen had Marc me reeds proberen te bereiken
met de vraag of het wel de moeite was om langs te komen, in
die zin dat hij vreesde dat de arend reeds andere oorden had
opgezocht, maar Marc stuit op een antwoordapparaat... Het
zekere voor het onzekere genomen (wat een prachtkerel !)
toch maar in zijn voiture gesprongen, doch de vogel was net
tevoren nedergedaald ergens achter den Dam. En als in
boeiende documentaire verschijnt hij na een twintigtal
minuten weder ten tonele, waarna kort daarop Marc de eerste
fiere beelden ooit maakt van een dekselse Slangenarend in de
Kalkense Meersen !
eerste
foto's - Marc Van den Bril (23 juli 2010)
eerste
foto's - Marc Van den Bril (23 juli 2010)
En
we genieten en genieten, en wederom valt hij ergens in, nu
achter de kippenboer van de Burgveldstraat. En we komen
stilaan tot het besef dat dit echt wel een megasoort is voor
de meersen, waardoor al vlug de eerste vogelkijkers worden
verwittigd en het nieuws van de arend zich begint te
verspreiden...
Nog diezelfde vooravond, terwijl Michke van
zijn natuurwerk komt en de heilige drievuldigheid onderhand
reeds de bewuste site heeft verlaten, ziet hij boven het voetbalplein Herman de Slangenarend. En ik kan het me niet
laten, laat terstond de computer voor wat het is, want boven het
dorp genaamd Overmere vliegt verdorie wel nog steeds een
Slangenarend.
In de loop van de avond kunnen ook mijn
echtgenote, Luc Willems
en de inderhaast toegesnelde Wouter Rommens de vogel
bewonderen, evenals Joris Everaert, die een paar prachtige
foto's kan shooten. Ondertussen vertelt Wouter me dat hij met
aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de arend reeds
gisteren op de noen heeft waargenomen, maar van 't verschieten
dacht hij niet meteen aan Slangenarend, waarop hij besloot om
de waarneming dan maar niet door te geven... Eveneens de dag
ervoor, des avonds rond een uur of acht, rijden mijn muze en
ik langs de Vliegerkesweide, als daar plots een roofvogel laag
de weg oversteekt. Ik rij op dat bewuste moment echter op de
fiets van onze dochter, waardoor, niet vertrouwd met het
vehikel, het een eeuwigheid duurt alvorens ik op een
acceptabele manier voet aan de grond krijg en terwijlend de
vogel reeds te ver van ons wegvliegt, zonder ik er een deftige
naam kan op plakken...
Op
24 juli dan, net ontwaakt na een onrustige nacht, wordt het al
snel duidelijk dat er aan het
wonderbaarlijke verhaal nog een serieuze staart zal
worden gebreid, als Samuel De Rijcke me reeds vroeg een sms
stuurt met de verlossende melding dat hij zojuist de Slangenarend heeft
teruggevonden boven het Molenmeers ! Later zou blijken dat dit
een favoriete stek wordt van onzen Herman, daarbij vaak
rustend in zijn vertrouwde grote populier, allicht ook enkele
malen gebruikt als slaapplaats...
rustend
in het Kalkense Molenmeers - Luc Verroken (3 augustus 2010)
De
Slangenarend, aan zijn versleten kleed onderwijl
gedetermineerd als een jonge vogel, wordt al vlug hot news
onder de vogelaars, en van heinde en verre komen ze naar de
Kalkense Meersen. En er vinden leuke ontmoetingen plaats, met
gekende namen als Kenny Hessel, de gebroers Verroken, Bruno
Nef, Christophe Gruwier... Ook het plaatselijke voetvolk komt
massaal buiten en geniet met volle teugen van deze machtige
rover. En Herman wordt zowaar beroemd, want het komt in de
gazet ! En ik krijg een bericht van Groene Lieve, dat ik op de
radio ga komen, maar nog een geluk dat dat niet doorgaat, want
ze denken ginder aan de Reyerslaan dat het om een grote uil
gaat...
Ondertussen zijn we al een week verder, en het blijft gapen
naar deze roofvogel met zijn prachtige kop, en we zien hem
vantijd in een spectaculaire duikvlucht, Raphaël Windey ziet
hem zowaar zelfs een jong Konijn pakken ! Wetende dat het dieet van
de soort bestaat uit, uiteraard slangen en hagedissen en deze
vanzelfsprekend niet aanwezig zijn in het gebied, niet zo
uitzonderlijk. Vermoedelijk leefde hij al die tijd van onder
andere kikkers en wie weet wel kleine vogels, zoals beschreven
staat in de voorradige
literatuur. Diezelfde zondag, 1 augustus, volgt dan voor enkele waarnemers
het absolute summum van hun meersencarrière, als Robert Jooris en zijn gezelschap
boven het Molenmeers zowaar twee Slangenarenden naast mekaar
zien vliegen !!! Volgens Gerald Driessens, gekend van oa. zijn
prachtige vogeltekeningen en begenadigd ornitholoog, is het
niet ondenkbeeldig dat Herman op dat moment zijn passerend
maatje kort begeleidde toen die over zijn intussen vertrouwd
gebied vloog. Nog andere kijkers hadden die dag het geluk om
de tweede vogel te spotten, naderhand Robert genaamd, en
alhoewel er van het tweede exemplaar geen fotomateriaal
voorhanden is en een uitgekiende beschrijving ontbreekt, waren
de meeste het er toch over eens dat deze een donkerder uitzicht
had...
Herman,
lastig
gevallen door Kleine Mantelmeeuw - Joris Everaert (25 juli 2010)
Herman
de Slangenarend trok zich van al deze commotie bitter weinig
aan, en deed rustig voort met wat hij nu al een weekje bezig
was : de ornithologen en andere natuurliefhebbers verblijden
met zijn bijwijlen spectaculaire duikvluchten, vaak pendelend
ook tussen het Molenmeers en de Overmeerse Burgveldstraat,
bijna alsof je wist dat hij op dit of dat uur ginder of daar
ging vliegen. Af en toe zelfs een uitstapje makend richting
Broekmeers en verder westelijk naar Kaster op, en zelfs als
surprise opduikend bijna boven mijn of Erik zijn terras, van
een leuke tuinsoort gesproken ! Vaak ook vloog hij hoog in de
lucht, daarbij dikwijls biddend, maar evenzeer kon je hem
dicht aantreffen, waardoor alweer enkele onvergetelijke
kiekjes konden worden gemaakt ! En er waren andere
gedenkwaardige momenten, zoals die keer toen Koen Lepla hem
samen met wel drie Wespendieven zag zweven in het Kalkense
zwerk, of toen we met Eric Van Marck en Dimitri Van de
Populiere op een ochtend in het Molenmeers ons stonden te
vergapen aan een bel waarin zomaar boven ons twee Torenvalken,
twee Buizerds, twee Wespendieven en een Slangenarend hangen !
Herman
in duikvlucht - Joris Everaert (25 juli 2010)
Woensdag
4 augustus, en alweder, samen met mijn madam op zoek naar
onzen Herman... Na een ganse poos en zonder ook maar enig
spoor van de Slangenarend, keren we ontgoocheld terug naar het
Molenveld. Zonder enige aanleiding rijden we een aarden pad
in, langs de Molenstraat, wat we niet zelden vermijden, daar
de plaatselijke boeren er meestal een zootje van hebben
gemaakt. Nog een laatste keer kijk ik verweesd achter me, zo
rond kwartje na de noen, en in mijn ooghoek zie ik daar,
jawel, Herman ! Alsof hij ons die uitermate bewolkte dag en in
een schuchtere opklaring nog één keer wou komen groeten, daar later zou blijken dat
dit onze laatste ontmoeting was met deze gedenkwaardige vogel...
De dag daarop wordt hij door slechts 1 kijkster gemeld,
op een voor hem dan nog schier maagdelijk terrein, den Belham.
Op vrijdag 6 augustus begint Herman de Slangenarend dan aan
zijn definitieve zwanenzang in de Kalkense Meersen en
Overmere, wanneer hij voor de laatste maal wordt
gefotografeerd boven zijn geliefde Burgveldstraat, zelfs even
door de jonge Zeelse vogelkijker Sven Van den Berghe gemeld in
het gezelschap van een zeer waarschijnlijke tweede
Slangenarend. Later die dag duikt hij nog op boven het
westelijke deel van de Kalkense Meersen, om dan rond 17 uur
definitief door Jean-Marie Broekaert te zien verdwijnen in
zijn vertrouwde Molenmeers...
De
daaropvolgende dagen werden weliswaar nog verscheidene meldingen
verricht van Slangenarenden, zo had ik op zaterdag een grote
roofvogel die door een Buizerd werd aangevallen boven het
Molenmeers en waar ik gemakkelijkheidshalve er van uitging dat
het mijn vriendje Herman was, doch bij deze vogel konden de
broodnodige karakteristieken niet allemaal worden opgetekend.
Even later vloog hij zeer waarschijnlijk boven Michaël Crapoen
zijn tuin, die reeds gealarmeerd op de uitkijk stond, doch ook
deze vogel vloog helaas veel te hoog en zal de annalen dus niet
halen als een zekere Herman. Tot slot was er nog een niet
bevestigd gegeven van twee vogelspotters uit Destelbergen die op
zondag 8 augustus een Slangenarend zouden gezien hebben,
eveneens boven het Molenmeers.
En
het was warempel een tijdje afkicken nadien, met nog enkele
tevergeefse zoektochten, tot er dan op woensdag 12 en zaterdag
14 augustus plotsklaps melding werd gemaakt van een
Slangenarend te Zele. Rudi Van Onderbergen, de overigens
ervaren waarnemer, vertelde me dat het hier allicht, gezien de
kenmerken, om de Slangenarend ging die twee weken lang zijn
kunstjes had vertoont in de Kalkense Meersen !! Herman wist
ondertussen van geen ophouden, en verblijdde Rudi op 2
september met een prachtige show boven het Aubroek te
Berlare... Even ontstond er nog ijdele hoop dat de
vogel reeds zijn terugkeer naar de meersen had aangekondigd,
immers midden augustus vliegend richting Overmere, doch
het werd het onvermijdelijke afscheid van een nooit meer
te vergeten beest...
In
het licht van andere waarnemingen van langdurig pleisterende
Slangenarenden
op onder andere het Nederlandse Fochteloërveen, het Groot
Schietveld te Brecht, met daar tussen 16 juli tot ten minste
23 augustus soms tot 3 vogels samen en op een Limburgs
militair domein een vogel tussen 21 juli en 26 augustus,
daarbij rekening houdende met de reeds vorige jaren
voor een langere tijd verblijvende arenden, ligt het volgens
sommige waarnemers in de lijn der verwachtingen, dat de
Slangenarend op relatief korte termijn in de Lage Landen als
broedvogel zal kunnen bewonderd worden...
Tot
slot en als aandenken, nog een selectie met voor mij de
mooiste foto's
van Herman de Slangenarend...
Koen
Lepla (30 juli 2010)
Luc
Verroken (27 juli 2010)
Joris
Everaert (24 juli 2010)
Joris
Everaert (25 juli 2010)
Joris
Everaert (25 juli 2010)
Jean-Marie
Broekaert (27 juli 2010)
Joris
Everaert (1 augustus 2010)
Joris
Everaert (1 augustus 2010)
Joris
Everaert (1 augustus 2010)
Joris
Everaert (1 augustus 2010)
bij
deze wens ik iedereen te bedanken bij het tot stand komen van
dit artikel, in het bijzonder de fotografen :
Marc Van den Bril, Luc Verroken, Koen Lepla,
Jean-Marie Broekaert en Joris Everaert
tseef
4
september 2010
Top
|
|
